“Mad Dog” Mattis hield het hoofd koel

president trump had zichzelf met zijn dreigende tweets ( “ de bom komen! ” ) in de hoek gedrumd. niets doen was geen voorkeur meer of zou hem word aangewreven – voornamelijk dan in zijn inherent ogen – als lafheid. het zou hem daarbij doen toeschijnen op zijn dominee barack obama, die voorgerecht een rode lijn had vermelde en daarna niet reageerde toen assad die lijn overschreed. trump was het aan zijn achterban, maar voornamelijk aan zichzelf verplicht om hard back te slaan. het vergde van minister van defensie jim mattis geduldige overtuigingskracht, en wellicht zelfs een tikkeltje obstructief tijd zegevieren, om de president op andere of gematigder overwegingen te brengen. de risico ‘s van een escalatie met grootmacht rusland ronddwalen te groot. mattis diende doelwitten te vinden die zinvol zouden zijn, maar ook geen te groot risico zouden bezegelen op een confrontatie met de russen. wellicht vond het pentagon het niet eens een goed idee om assads luchtstrijdkrachten al te zeer te uitputten, want een verzwakking van assad leveren meer ruimte aan vaak jihadistische rebellengroepen. duidelijk signaal de drie doelwitten die nu in het vizier zijn genomen, toeschijnen volmaakt aan die criteria te beantwoorden. ze zijn duidelijk gelinkt aan de ontwikkeling, produktie of opslag van chemisch wapentuig. door die doelen uit te schakelen, ondermijnt washington de chemische kracht van assad, en uitlijnen de vs, frankrijk en het verenigd koninkrijk een duidelijk signaal dat chemische oorlogsvoering niet meer getolereerd wordt. teglijktijdig zijn er geen slachtoffers gevallen, mogelijk doordat er lang genoeg gewacht is met de bombardementen, en is er geen russische collateral damage. het blijft verhullend of er eerst al dan niet contacten zijn geweest met russische militairen om hen te vermanen ; maar ook buitenshuis vermaning moet het hen vanzelfsprekend duidelijk geweest zijn waar de bom konden neerkomen. moskou en teheran responderen nu furieus, maar een escalatie lijkt voorlopig afgewend. impulsieve trump de voorbije week bevestigt wat we al vroeger ronken : president trump reageert én regeert sterk vanuit impulsen en intuïtie. hij is zonder verhouding behept met de vraag hoe hij gepercipieerd wordt – en met hoe hij zichzelf percipieert. zijn voortdurende willen om over te komen als een sterke en krachtdadige leider kan hem wetten tot ondoordachte risico’s. zijn wrevel over andere kwesties – zoals de huiszoekingen van de fbi bij zijn advocaat michael cohen, of de publicatie van het boek van james comey – zou hem nog voorts kunnen opwikkelen en opjagen. of het recente toetreden van zijn nieuwe nationale veiligheidsadviseur john bolton trump heeft gesterkt in zijn initiële reacties, dan wel getemperd, weet we niet met zekerheid. volgens berichten in de amerikaanse pers hebben bolton en mattis wel degelijk een stevige woordenwisseling gevoerd over de grootte en doelstellingen van een vergeldingsactie. bolton wou naar verluidt veel forser responderen en gokte er op dat rusland niet zou lotgevallen terugslaan.